Προσκυνητές Αγ. Όρους Αργολίδος

Τετάρτη 25 Αυγούστου 2021

Οι προφητείες του Αγίου Κοσμά Αιτωλού για τους Ιερείς της εποχής μας - Αυγουστίνος Καντιώτης

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2021

Ν.ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ, «ΜΑΥΡΙΣΕ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ»

Διδάκτορος Ἱστορίας

Μαύρισε γιά μία φορά ἀκόμη ἡ ψυχή μας μέ τίς εἰκόνες αἴσχους πού ζήσαμε τήν παραμονή τῆς Παναγιᾶς μας. Σέ πλήρη ἀπαγόρευση ξανά οἱ περιφορές καί οἱ λιτανεῖες γιά τή χάρη της ἀπό τόν ἀνεκδιήγητο καθεστωτικό ἐσμό (σέ ἐνορχηστρωμένη πάντοτε συμπαιγνία καί μέ τό νεοσεργιανικό δεσποτικό καπετανάτο τῆς ἀποστασίας), μέσα στό γνωστό φασιστικό πλαίσιο τοῦ πανδημικοῦ ψευδαφηγήματος. Καί ὅλα αὐτά τήν ὥρα πού δρόμοι καί πλατεῖες πλημμύριζαν ἀπό ἀφιονισμένα ἰσλαμιστικά στίφη – καί μάλιστα μέ διαφορετικές ἀφορμές. Ἄλλοι εἶχαν μόλις «λιτανεύσει» τήν τερατώδη μαριονέτα Ἀμάλ στή Χίο (σέ μία ἀθλιότητα πού ἔχει ἤδη προγραμματιστεῖ νά ἐπαναληφθεῖ τίς ἐπόμενες μέρες σέ Ἀθήνα, Πειραιᾶ, Λάρισα καί ἄλλες ἑλληνικές πόλεις), ἄλλοι γιόρτασαν μαζικά μέ μουσικές, ἀπαγγελίες, κραυγές καί οὐρλιαχτά τήν «ἐθνική ἡμέρα τοῦ Πακιστάν» (!), ἄλλοι μαζεύτηκαν γιά νά διαμαρτυρηθοῦν ἔξω ἀπό την ἰνδική πρεσβεία γιά τό Κασμίρ, ἄλλοι περιόδευσαν στούς ἀθηναϊκούς δρόμους ἀκαταλήπτως ἀλυχτῶντες γιά τήν ἐπικείμενη ἀσούρα τους.

Ἐντελῶς ἀπρόσκοπτα βεβαίως ἅπαντες αὐτοί, μέ πλήρη ἐπίσημη ἄδεια καί πληρέστατη ἀνοχή ἀπό τό ἀντίχριστο καί ἀνθελληνικό καθεστώς πού συνεχίζει να διαγουμίζει τις ζωές μας, νά ἐξευτελίζει τίς ὑπάρξεις μας, νά βεβηλώνει τά ἱερά και τά ὅσιά μας. Ἀλλά – ἄς μήν κρυβόμαστε – καί μέ τήν εὐθύνη ὅλων μας: γιατί πραγματικά ὅλοι μας φταῖμε γιά ὅσα ὑφιστάμεθα, γιά ὅσα ἀνεχόμαστε, γιά ὅσα δέν ἀντιδροῦμε. Γιά ὅλα ἐκεῖνα πού συμβαίνουν γύρω μας ἐδῶ καί χρόνια, γιά ὅσα κορυφώνονται εἰδικά τούς τελευταίους μῆνες τῆς δυστοπικῆς παράνοιας, ἀκόμη καί γιά αὐτές τίς τελευταῖες (ἀλλά ἀσφαλῶς ὄχι καί στερνές) ἀποτρόπαιες εἰκόνες μέ τόν ἰσλαμικό ὀρυμαγδό τῆς 14ης Αὐγούστου, τήν ὥρα πού ἡ πίστη μας τελεῖ ὑπό ξεκάθαρη ἀπαγόρευση, τήν ὥρα πού ἡ ἀστυνομική περιφρούρηση τῶν ναῶν μας ἔγινε λόγω Δεκαπενταύγουστου πιό ἀσφυκτική, τήν ὥρα πού ἐπιβλήθηκαν μέχρι καί βαριά χρηματικά πρόστιμα σέ κάποιους ἱερεῖς πού ἀρνήθηκαν νά ὑπακούσουν στόν ἐκκλησιομαχικό φασιστικό ἀποκλεισμό καί…τόλμησαν νά περιφέρουν τήν εἰκόνα τῆς Μεγαλόχαρης στούς δρόμους. Ὅλοι μας λοιπόν φταῖμε, ἀκόμη κι ἄν δέν συμμετέχουμε ἄμεσα στά ἔργα τοῦ αἴσχους – ἄν καί εἰδικά στή Χίο βέβαια τή δαιμονική τερατοκούκλα τή συνόδευσαν ὅχι μόνο λαθρέποικοι, ἀλλά καί πολλοί ντόπιοι κακομοίρηδες ἑλληνέζοι ἰθαγενεῖς. Καί τό ἴδιο ἀκριβῶς ἀναμένεται νά συμβεῖ δυστυχῶς καί ὅταν ἡ ἐν λόγω «λιτανεία» τῆς ψευτοπροσφυγικῆς καταισχύνης φτάσει καί στίς ἄλλες ἑλληνικές πόλεις.

Καί ἐπειδή ἀκριβῶς φταῖμε ὅλοι μαζί, ὅλοι μαζί θά πληρώσουμε καί τά ἐπίχειρα. Λαός σε βαθύ ἐκφυλισμό ἔχουμε καταντήσει πιά, παντελῶς ἀνάξιοι τῆς Ἱστορίας μας, τῆς πίστης τῶν προγόνων μας, τοῦ αἵματος τόσων ἡρώων καί μαρτύρων. Λαός βλασφημίας, πλάνης καί ἐμμονικῆς ἀμετανοησίας, πού ἀρνεῖται πεισματικά νά συνέλθει καί νά ἀφυπνιστεῖ παρά τά συνεχῆ σημάδια καί τίς ἀπανωτές προειδοποιήσεις τοῦ Θεοῦ. «Λαός δυσσεβής καί παράνομος», πού νυχθημερόν μελετᾶ (καί πράττει) κενά.

Εἶναι πολύς καιρός πού τό λέμε ὅτι ἔρχονται δεινά. Ἧταν ὅμως τόσο τρομακτικά τραυματική ἡ ἀντίθεση τῶν εἰκόνων πού ζήσαμε προχτές, τήν παραμονή τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Παναγιᾶς μας (ἡ ἀντίθεση δηλαδή τῶν εἰκόνων ἀνάμεσα στόν διωγμό καί στό βέβηλο ξεσάλωμα), καί τόσο ἐκκωφαντική συνάμα ἡ ὅλη κορύφωση τῆς δαιμονικῆς βλασφημίας στήν πάλαι ποτέ ἁγιοτόκο πατρίδα, πού ἴσως γιά πρώτη φορά τό ἔνιωσα τόσο ἔντονα καί μέ τόση βεβαιότητα μέσα μου. Φοβᾶμαι πολύ πώς ἔρχεται δοκιμασία ἄνευ προηγουμένου. Φοβᾶμαι πῶς ἔρχεται συντριπτικός κόλαφος. Τόσο συντριπτικός, πού μπροστά της ἡ καμμένη Ἀττική καί ἡ φλεγόμενη Εὔβοια ἴσως καί νά μοιάζουν μέ…παιδικά ἀναψυκτήρια.

Ἄν καί ἀκόμη κι ἔτσι βέβαια εἶναι ἀπολύτως σίγουρο ὅτι, ἐξαιτίας τοῦ ἀπείρου ἐλέους Του και τῆς συνεχοῦς μεσιτείας Ἐκείνης, θά εἶναι καί πάλι πολύ λιγότερο ἀπό ὅσο πραγματικά θά μᾶς ἀξίζει…

Πηγή:

https://www.triklopodia.gr/ν-δαπεργολασ-μαυρισε-η-ψυχη-μασ/

Σάββατο 14 Αυγούστου 2021

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ ΤΗΝΟΥ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΤΑΜΑΤΑ

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η μητέρα του Ιησού Χριστού, Μαρία (η Θεοτόκος και Παναγία), πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από έναν άγγελο τρεις ημέρες προτού αυτός συμβεί και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα.

Προσεύχεται στο όρος των Ελαιών και δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Επειδή κατά την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, καθώς κήρυτταν «απανταχού γης», μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Μοναδικός απών ο απόστολος Θωμάς.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου συνέβη στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, στο οποίο διέμενε η μητέρα του Θεανθρώπου. Αφού της έκλεισαν τα μάτια, οι Απόστολοι μετέφεραν το νεκροκρέβατό της στον κήπο της Γεθσημανής, όπου και την έθαψαν.

Κατά τη μεταφορά του λειψάνου της, φανατικοί Ιουδαίοι αποπειράθηκαν να ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της, αλλά τυφλώθηκαν. Μόνο ένας από αυτούς κατόρθωσε να το ακουμπήσει, αλλά μια αόρατη ρομφαία του έκοψε τα χέρια.

Μοναδικός απών από την κηδεία της υπήρξε, όπως προαναφέραμε, ο Απόστολος Θωμάς. Όταν μετά από τρεις ημέρας πήγε στον τάφο της, βρήκε μόνο τα εντάφια. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοσή μας η Παναγία μετετέθη εν σώματι εις τον Παράδεισο.

Πάνω στον τάφο της χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην Αγία Ελένη. Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός (450-457μ.Χ.) με τη δεύτερη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορταζόταν αρχικά στις 13 Αυγούστου και από το 460 μ.Χ. στις 15 Αυγούστου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ἦχος α΄

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. β’. Αὐτόμελον.

Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Ὁ Οἶκος

Τείχισόν μου τὰς φρένας Σωτήρ μου· τὸ γὰρ τεῖχος τοῦ κόσμου ἀνυμνῆσαι τολμῶ, τὴν ἄχραντον Μητέρα σου, ἐν πύργῳ ῥημάτων ἐνίσχυσόν με, καὶ ἐν βάρεσιν ἐννοιῶν ὀχύρωσόν με· σὺ γὰρ βοᾷς τῶν αἰτούντων πιστῶς τὰς αἰτήσεις πληροῦν. Σὺ οὖν μοι δώρησαι γλῶτταν, προφοράν, καὶ λογισμὸν ἀκαταίσχυντον· πᾶσα γὰρ δόσις ἐλλάμψεως παρὰ σοῦ καταπέμπεται φωταγωγέ, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Μεγαλυνάριον

Παρέστης Παρθένε ἐκ δεξιῶν, τοῦ Παμβασιλέως, ὡς Βασίλισσα τοῦ παντός, περιβεβλημένη, ἀθανασίας αἴγλην, ἀρθεῖσα μετὰ δόξης, πρὸς τὰ οὐράνια.

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

«Θέλω να με φωνάζετε…»

Έχουμε μια προσωπική μαρτυρία, της αείμνηστης γερόντισσας Μακρίνας, μοναχής, από την Πορταριά του Βόλου, που την διηγείτο τακτικά. Την άκουσα και γω, προσωπικά, παρουσία και άλλων χριστιανών.

Μια νεαρά σχετικώς κυρία, είχε υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να παραλύσει τελείως από τη μέση και κάτω, έμεινε παράλυτη από τη μέση και κάτω, και ελαφρά από τη δεξιά της πλευρά.

Το μυαλό της, όμως, και η ομιλία της δεν πειράχτηκαν καθόλου… Από τη γερόντισσα Μακρίνα, αυτή η συγκεκριμένη κυρία είχε μάθει, πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια, την ευχή και επικαλείτο συνεχώς, όχι μόνο το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Έτσι, κατάκοιτη και ακίνητη, όπως ήταν, με το ελεύθερο αριστερό της χέρι, έκαμε συνέχεια κομποσχοίνι στο όνομα της Παναγίας, λέγοντας και φωνάζοντας με πόνο και θέρμη «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι».

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με».

«Παναγία μου, σώσε με, είμαι αμαρτωλή».

Ύστερα από αρκετές ημέρες συνεχών επικλήσεων, ω του θαύματος θα ανακράζαμε όλοι μαζί, παρουσιάστηκε ένα βράδυ την ώρα που ήτο ξυπνητή, και απευθυνόταν προς την Παναγία με το κομποσχοινάκι της, παρουσιάστηκε Εκείνη ολόλαμπρη μπροστά της. Φωτεινή σαν τον ήλιο.

Και είχε τέτοια ομορφιά που θαμπώθηκε, όχι μόνον από την θεϊκή ακτινοβολία της, αλλά και από την απερίγραπτη ωραιότητά της. Το ανάστημά της ήτο μεγαλοπρεπέστατο, ουράνιο και ακατάληπτο.

Ενώ πίσω της εφαίνοντο πολύ καθαρά ένα πλήθος από τάγματα αγγέλων και αρχαγγέλων. Ταυτόχρονα είχε την ορατή αίσθηση ότι με τη θεία της παρουσία η Παναγία σκέπαζε ολόκληρο τον κόσμο.

Και μέσα στο ιερό δέος της, τον θαυμασμό και την κατάπληξή της, άκουσε την ουράνια φωνή Της να την ρωτάει.

– Τι θέλεις να σου κάνω, Μαρία, παιδί μου; – Μαρία την λέγανε.

Και η άρρωστη αλλά η ευλαβής εκείνη χριστιανή, χωρίς δισταγμό, Της απάντησε:

– Θέλω να γυρίζω από το ένα πλευρό στο άλλο, γιατί είμαι παράλυτη απ’ τη μέση και κάτω, και δεν μπορώ. Κουράστηκε η πλάτη μου απ’ την ακινησία. Ιδιαιτέρως, όμως, θέλω να σωθώ. Τη σωτηρία μου ποθώ, γι’ αυτό και Σε φωνάζω.

Και η Υπεραγία Θεοτόκος, η γλυκυτάτη Παναγία μας, που συμπονάει με τους πόνους μας και τα βάσανά μας, της απάντησε:

– Αυτά θα σου τα δώσω. Και, γι’ αυτό ήλθα, επειδή με φωνάζεις κάθε μέρα, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Γιατί θέλω να με φωνάζετε! Να με φωνάζετε συνεχώς. Και γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζεις, της είπε. Θέλω να με φωνάζετε όλοι σας, όλοι οι χριστιανοί, αυτό εννοούσε τώρα.

Πλημμύρισε, όχι μόνον το δωμάτιο από την υπέρλαμπρη φωτοχυσία της, και το ουράνιο άρωμά της, αλλά και ολόκληρο το σπίτι της. Όλα τα μέλη της οικογένειάς της, κατά την μαρτυρία της αείμνηστης γερόντισσας, έζησαν αυτό το ολοζώντανο θαύμα.

Η δε ουράνια αυτή ευωδία παρέμεινε διάχυτη για μέρες μέσα στο σπίτι, και ιδιαίτερα στο δωμάτιο της άρρωστης. Το πρόσωπο της Μαρίας έλαμπε από την πολλή χάρη που έλαβε. Και όχι μόνον άρχιζε να κινεί το σώμα της, και να γυρίζει πλευρό με ευκολία, αλλά σε λίγες μέρες έγινε τελείως καλά και σηκώθηκε υγιέστατη.

Εγώ όμως δεν θα μείνω στο καταπληκτικό αυτό θαύμα της θείας παρουσίας της Υπεραγίας Θεοτόκου, ούτε στο θαύμα της θεραπείας της άρρωστης. Αλλά θα παραμείνω σ’ αυτά που είπε η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας. Τι είπε; «Θέλω να με φωνάζετε». «Θέλω να με επικαλείσθε. Και ’γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζετε».

«Υπεραγία Θεοτόκε βοήθησέ με»,

«Υπεραγία Θεοτόκε σώσε με»,

«Υπεραγία Θεοτόκε σώσε το παιδί μου», και ό,τι άλλο νομίζετε ότι μπορείτε να φωνάξτε απ’ το βάθος της καρδιάς σας, αυτό που μας πονάει συνήθως περισσότερο.

Δείτε την εικόνα της Μεγαλόχαρης στην Τήνο όπως είναι πίσω από τα τάματα

Πρόκειται για ένα από τα ιερότερα σύμβολα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Η Ιερή Εικόνα της Παναγίας που φυλάσσεται στην Τήνο, έχει συνδεθεί άμεσα με την πίστη του Έλληνα για την Παναγία αλλά και με τους απελευθερωτικούς αγώνες του λαού μας τουςπροηγούμενους δυο αιώνες.

Κάτι που αρκετοί μπερδεύουν, εξαιτίας της κεντρικής πανηγύρεως του Ναού της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, είναι η απεικόνιση της Παναγίας στην συγκεκριμένη εικόνα.

Η Εικόνα της Παναγίας της Τήνου δεν απεικονίζει την Κοίμηση της Θεοτόκου αλλά τον Ευαγγελισμό.

Πρόκειται για μια εικόνα με ιδιαίτερη τεχνοτροπία η οποία σύμφωνα με κάποιους μελετητές αποδίδεται στον Απόστολο Λουκά.

Πως είναι όμως η εικόνα της Παναγίας πίσω από τα τάματα των πιστών;

Αυτή είναι μια από τις σπανιότερες απεικονίσεις της εικόνας της Παναγίας της Τήνου, χωρίς το χρυσό «πουκάμισο» που την κοσμεί και τα αφιερώματα των πιστών που βρίσκονται πάνω από αυτό.

Πρόκειται για την εικόνα του Ευαγγελισμού στην οποία απεικονίζονται, δεξιά η Παναγία και αριστερά ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κρατώντας τον κρίνο.

Πάνω από τα δυο πρόσωπα εικονίζεται το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού.

Η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα ο Ναός Της ύστερα από όραμα της Αγίας Πελαγίας στις 30 Ιανουαρίου.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΔΕΛΦΙΑ

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Πηγή: http://oimos-athina.blogspot.com/2021/08/blog-post_15.html

Παρασκευή 21 Μαΐου 2021

Νεκτάριος Δαπέργολας: Ὁμολογητές ἱερεῖς ἐν διώξει...

Βαθύτατη πραγματικά ἡ συγκίνηση γιά τoύς λεβέντες ὁμολογητές ἱερεῖς σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα,πού κάνοντας πράξη τό «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις», ἀρνήθηκαν νά ὑπακούσουν στά βλάσφημα κελεύσματα τῶν ψευτοθεολογούντων ναομάχων τῆς μάσκας (ἐσχάτως δέ καί τῆς...διημέρου Ἀναστάσεως), μέ ἀποτέλεσμα νά διώκονται ἀπό τούς οἰκείους μητροπολίτες - σέ ἀγαστή συνεργασία τῶν τελευταίων μέ τίς καθεστωτικές ἀρχές. Τό εἴδαμε πρό ἐβδομάδων μέ ἱερέα στή Μυτιλήνη, τό βλέπουμε τώρα μέ τίς ἐν ἐξελίξει διώξεις στή Δράμα, τή Θεσσαλονίκη καί τό Σιδηρόκαστρο, τό εἴδαμε καί μέ τόν ἱερέα ἀπό τά Νέα Σίλατα Χαλκιδικῆς - πού ἀπολύτως καμμία σχέση δεν εἶχαν βεβαίως τά ὅσα εἶπε μέ ὅσα τοῦ καταμαρτύρησαν τά καραδοκοῦντα τρωκτικά τῆς (πολιτικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς) δημοσιογραφούσας κακοήθειας. Καί σίγουρα θά τό δοῦμε καί ἀλλοῦ.

Καί εἰλικρινά, ὅλα αὐτά δέν γράφονται γιά νά προκαλέσουν πρωτίστως θλίψη (σέ σχέση μέτούς διωκόμενους) καί ὀργή (ἐναντίον τῶν διωκόντων). Τό πῶς λειτουργεῖ ἄλλωστε ἀφ’ ἑνός ἡ νεοσεργιανική ἐκκλησιαστική ὑποτέλεια στό ἀντίχριστο κοσμικό καθεστώς καί ἡ βαριά πλάνη τοῦ ἐπισκοπικοῦ «ἀλάθητου» ἀφ’ ἑτέρου, στοιχεῖα πού (μεταξύ ἄλλων) ἔχουν μετατρέψει τό ἐκκλησιαστικό διοικητικό σύστημα ἀπό συνοδικό - ἐπί τῶν Ἱερῶν Κανόνων - πολίτευμα σέ δυστοπική - εἰς βάρος τῶν Ἱερῶν Κανόνων - φασιστομοναρχία, τό ἔχουμε ἤδη πρό πολλοῦ ἐμπεδώσει πιά. Ὅπως ξέρουμε πολύ καλά σέ τί εἴδους αὐταρχικές καί ἐκδικητικές συμπεριφορές μπορεῖ νά ὁδηγήσει ὁ ἐγωισμός ἀνθρώπων πού ἀπόκτησαν ὑπερπλεόνασμα ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας (ἀλλά συνάμα οὔτε ἴχνος ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος), σέ συνδυασμό μέ τό ἕτερο ψευτοθεολογικό τερατούργημα περί τῆς δῆθεν ἀναγκαστικῆς καί ἐν πάση συνθήκη ὁφειλομένης ὑπακοῆς (κι ἄς εἶναι βεβαίως ἀπολύτως δεδομένο καί πολλαπλῶς τεκμηριωμένο ὅτι τυφλή καί ἀπροϋπόθετος ὑπακοή, σέ περιπτώσεις δογματικῶν καί κανονικῶν ἐκτροπῶν ἐκ μέρους τῶν ποιμαινόντων, ὄχι μόνο δέν ὑφίσταται, ἀλλά καί ἀπαγορεύεται ρητῶς βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ὁλόκληρης γενικότερα τῆς παρακαταθήκης πού μᾶς ἄφησαν οἱ Πατέρες τῆςἘκκλησίας).

Ἐπ’ αὐτοῦ λοιπόν ἡ περιπέτεια ὅλων αὐτῶν τῶν ἀξίων ἱερέων δέν προσθέτει προφανῶς κάτι καινούργιο. Πιό πολύ ἐπομένως ἐπισημαίνονται τά περιστατικά αὐτά, γιά νά παρηγορηθοῦμε καί νά στηριχθοῦμε, ἀκόμη καί ἐν ἀγαλλιάσει (ὅσο κι ἄν αὐτή ἡ τελευταῖα ρήση δείχνει παράδοξη). Καί ὄχι φυσικά ἐπειδή δέν εἶναι ἀπάνθρωπο καί λυπηρό τό να διώκονται και ἀκόμη χειρότερα νά τίθενται καί σέ ἀργία (μέ ὅλες τίς πιθανές παρεπόμενες - καί μισθολογικές - συνέπειες) ἱερεῖς μέ οἰκογένειες καί παιδιά. Ἐκεῖνο ὅμως πού ὀφείλει νά μᾶς χαροποιεῖ καί νά μᾶς στηρίζει, εἶναι τό ὅτι μέσα στόν διωγμό πού ζοῦμε καί πού ὁλοένα καί περισσότερο θά κλιμακώνεται, ὑπάρχουν καί ὁμολογητές Χριστοῦ μέ πνεῦμα αὐτοθυσίας καί ἀγωνιστικό φρόνημα. Καί ὅσο θά βγαίνουν τέτοιοι, θά ὑπάρχει καί ἐλπίδα.

Δέν τό γνωρίζουμε δηλαδή ὅτι γιά χάρη τῶν ὁλίγων (πού τελικά τότε δέν εὐρέθησαν), δέν θά τά κατέστρεφε ὁ Θεός τά Σόδομα; Ἤ μήπως δέν τό γνωρίζουμε ὅτι τό δέντρο τῆς Ἀνάστασης καί τῆς Λευτεριᾶς ποτίζεται μέ αἷμα μαρτύρων καί ἡρώων καί τρέφεται μέ ἀγῶνες καί θυσίες, πού μπορεῖ νά μή φέρνουν ἄμεσα καρπούς, ἀλλά δημιουργοῦν παρακαταθήκες ἐν οὐρανῷ καί ἐνεργοποιοῦν τούς πνευματικούς νόμους; Ὅσο γιά τούς ὁμολογητές ἱερεῖς, αὐτούς οὔτως ἤ ἄλλως δέν πρόκειται νά τούς ἐγκαταλείψουν οἱ εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, τό πολύ σημαντικότερο εἶναι ὅμως βέβαια ὅτι δεν θα τους ἀφήσει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. «Μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καί διώξωσι καί εἴπωσι πᾶν πονηρόν ῥῆμα καθ ̓ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. Χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Λίγες ἀκόμη συγκινητικές λοιπόν στιγμές ὁμολογίας Χριστοῦ, περιπτώσεις κληρικῶν πού τόσο πολύ τίς ἔχουμε ἀνάγκη ὡς παρηγοριά καί ἐμψύχωση μέσα στό ἀντίχριστο σκοτάδι πού ὁλοένα καί αὐξάνει ὁλόγυρά μας. Θά δώσει ὁ Θεός καί, ὅσο θά πυκνώνει ὁ ζόφος, τόσο θά πολλαπλασιάζονται καί αὐτές.

Χριστός ἀνέστη! Ἐμεῖς τούς εὐχαριστοῦμε θερμά. Τήν εὐχή τους νά ἔχουμε...

Πηγή:

https://www.pentapostagma.gr/apopseis/7012912_omologites-iereis-en-dioxei